Classic Cinema

 
 
نویسنده : saied - ساعت ۱:۱۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٤/۱٥
 

درگذشت اسطوره 

(يادبود مارلون براندو)

Marlon Brando

نوشتن در مورد آدمهای بزرگ و مشهورکارسختيه.خصوصا اينکه شخص مورد نظر در جرگه هنرمندان باشه و البته اون هم هنرمندی مثل "مارلون براندو" باشه. از شنيدن خبر درگذشتش خيلی ناراحت شدم. هنوز هم باور ندارم آخرين بازمانده نسل طلايی بازيگران هاليوود که در نوع خودش يک اسطوره وافسانه بود، اکنون در ميان ما نيست. کسی که هر يک از ما هر چقدر هم با سينما بيگانه باشيم حداقل يکی ازآثارش را ديده ايم. چه کسی می تواند چهره جذاب و پرابهتش را در "پدر خوانده" فراموش کند؟ يا جوان بوکسور و عاشق فيلم "دربارانداز" را؟ حتی قهرمان شرور و زمخت "اتوبوسی بنام هوس" را؟ و البته قهرمان داستان "زنده باد زاپاتا" را؟

Marlon Brando

"مارلون براندو" اسطوره ای در بازيگری بود و با سبک خاص بازيگريش الگويی بی مانند برای بسياری ازبازيگران بزرگ سينما بوده و هست. او آنقدر در نقشهايش طبيعی و جذاب بازی کرده که يادآوری هريک از آنها برای ما مثل يادآوری يک افسانه ارزشمند است.

"مارلون براندو"  در ۳ آوريل ۱۹۲۴ در "اوماها" متولد شد. در ۱۶ سالگی وارد مدرسه نظامی "شاتوک" شد و پس از اخراج از مدرسه راهی نيويورک شد تا زندگی جديدی را آغاز کند. "براندو" در نيويورک کارهای مختلفی را تجربه کرد تا اينکه جذب کلاسهای بازيگری "استلا آدلر" شد. پس از بازی در چند تئاتر و نمايشهای زنده تلويزيونی، از سوی "اليا کازان" جهت بازی در نمايش "اتوبوسی بنام هوس" انتخاب شد. اين نمايش در ۳ دسامبر ۱۹۴۷ در تئاتر "ايل باری مور" به روی صحنه رفت. "براندو" در نقش "کوالسکی" قهرمان داستان که به گفته خود "براندو" بی شباهت به شخصيت خودش هم نبود، بسيار عالی ظاهر شد. طوری که نامش در "برادوی" مطرح شد.

"براندو" در اولين نقش سينماييش در فيلم "مردان"

سه سال بعد در سال ۱۹۵۰ اولين نقش سينماييش را در فيلمی از "فرد زينه من" بنام "مردان" تجربه کرد. او در اين فيلم نقش ستوانی را بازی می کرد که از ستون فقرات فلج شده بود. دومين فيلم "براندو" حضور در نسخه سينمايی"اتوبوسی بنام هوس" به کارگردانی "اليا کازان" بود. نقش آفرينی استثنايی او باعث شد تا در دومين تجربه سينمايی نامزد دريافت جايزه اسکار شود. اين اتفاق در مورد دو فيلم بعديش نيز تکرار شد و به خاطر نقش آفرينی در "زنده باد زاپاتا" در سال ۱۹۵۲و "جوليوس سزار" در سال ۱۹۵۳ نامزد اسکار شد. در سال ۱۹۵۴ او به نقش "ناپلئون بناپارت" در فيلم "دزيره" هنرمندی کرد. اما فيلمی که باعث شد تا نام "براندو" به عنوان يک بازيگر صاحب سبک و بزرگ بر زبانها افتد، "دربارانداز" بود. اين فيلم سومين همکاری سينمايی "براندو"با"کازان" بود. درخشش خيره کننده "براندو" در نقش "تری مالوی" اولين جايزه اسکار را نصيبش کرد.

"دربارانداز"

"مارلون براندو" با بازی در فيلمهای "وحشی"، "مردان و عروسکها"، "چايخانه ماه اوت"، "سايونارا"، "شيرهای جوان" و "نسل فراری" دهه پر مفقيت ۱۹۵۰ را به پايان رساند. در دهه ۱۹۶۰ "براندو" در ۱۳ فيلم حضور يافت. اما به هيچ وجه نتوانست موفقيتهای دهه ۱۹۵۰ را تکرار کند. او در سال ۱۹۶۱ به عنوان کارگردان و بازيگر فيلم "سربازان يک چشم" را جلوی دوربين برد که اولين و آخرين تجربه کارگردانی او بود.

آغاز دهه ۱۹۷۰ بازگشتی دوباره برای"براندو" بود. هر چند که فيزيک بدنی او نسبت به گذشته تغيير کرده بود، اما مطمئنا بهترين گزينه "فرانسيس فورد کاپولا" برای بازی در فيلم "پدر خوانده" به نقش "دن کورلئونه" بود. بازی روان، جذاب و زيبای "براندو" در اين نقش دومين جايزه اسکار را برايش به ارمغان آورد. در حقيقت "براندو" با بازی در اين نقش جاودانه شد.

"پدر خوانده"

يکسال پس از اين موفقيت "براندو" برای هفتمين بار نامزد دريافت اسکار شد و اين به خاطر بازی عجيبش در فيلم "آخرين تانگو در پاريس" بود. اگر چه بازی در اين نقش برای او موفقيت آميز بود اما  سختی زيادی را متحمل شد و بعدها در خاطراتش نوشت که هرگز در چنين نقشهای پر احساسی بازی نخواهم کرد. در سال ۱۹۷۸ "براندو" به خاطر بازی در فيلم "سوپرمن" دستمزدی ۳ ميليون دلاری دريافت کرد که در آن زمان رکوردی محسوب می شد. آخرين فيلم "براندو" در دهه ۱۹۷۰ و شايد به نوعی آخرين فيلم مهم او در سال ۱۹۷۹ ودر همکاری ديگری با "کاپولا" بود. فيلم "اينک آخرالزمان" نام داشت ودر مورد جنگ ويتنام بود.

در دهه ۱۹۸۰ "براندو" فقط در ۲ فيلم نقش آفرينی کرد: فرمول(۱۹۸۱) و فصل خشک سفيد (۱۹۸۹) که بازی در اين فيلم آخرين نامزدی اسکار را برايش به ارمغان آورد. در دهه ۱۹۹۰"براندو" در ۸ فيلم و در نقشهای کوتاه حاضر شد. آخرين فيلم او "امتياز" در سال ۲۰۰۱ به نمايش درآمد. همچنين قرار بود  "براندو" در فيلمی با نام  "براندو براندو" در نقش خودش حاضر شود که با سکوت ابديش اين پروژه را نا تمام گذاشت.

"مارلون براندو" اين اسطوره بزرگ بازيگری در کنار دنيای پر رمز و راز هاليوود به فعاليت در حمايت از سرخپوستان نيز مشغول بود. او در مراسم اسکار سال ۱۹۷۲ هنگامی که نامش به عنوان بهترين بازيگر خوانده شد، دختری سرخپوست بنام "زاشين ليتل فدر" را به جای خود روی صحنه فرستاد که البته با اعتراض بسياری ازاهالی هاليوود هم همراه شد. به گفته  "براندو" اين جايزه هيچ وقت به دستش نرسيد.

"زاشين ليتل فدر" در مراسم اسکار

"مارلون براندو" پس از عمری فعاليت به عنوان يکی از شاخص ترين بازيگران تاريخ سينما عصر روز پنجشنبه اول جولای ۲۰۰۴ در ساعت ۶:۳۰ در مرکز درمانی UCLA در سن ۸۰ سالگی در گذشت.

 

     فيلمشناسی "مارلون براندو"

  • مردان (۱۹۵۰)                    
  • اتوبوسی بنام هوس (۱۹۵۱)
  • زنده باد زاپاتا (۱۹۵۲)
  • جوليوس سزار (۱۹۵۳)
  • دزيره (۱۹۵۴)
  • در بارانداز (۱۹۵۴)
  • شورش در کشتی بونتی (۱۹۶۱)
  • خرابکار (۱۹۶۵)
  • کنتسی از هنگ کنگ (۱۹۶۷)
  • پدر خوانده (۱۹۷۲)
  • آخرين تانگو در پاريس (۱۹۷۳)
  • آبخيزهای ميسوری (۱۹۷۶)
  • اينک آخرالزمان (۱۹۷۹)
  • فصل سفيد خشک (۱۹۸۹)
  • کريستف کلمب (۱۹۹۲)
  • جزيره دکتر مورو (۱۹۹۵)
  • امتياز (۲۰۰۱)

     افتخارات

  • کسب جايزه اسکار بهترين بازيگر مرد در سال ۱۹۵۴ (دربارانداز)
  • کسب جايزه اسکار بهترين بازيگر مرد در سال ۱۹۷۲ (پدرخوانده)
  • ۶ بار نامزدی اسکار بهترين بازيگر مرد

Marlon Brando

روحش شاد


 
comment نظرات ()